vrijdag 24 november 2023, aanvang 20:30 uur

Avontuurlijke mix van geïmproviseerde muziek en tekst

Het trio Rara Avis bestaat sinds 2017 en bracht dit voorjaar de cd ‘How Do I Listen’ uit, vernoemd naar een gedicht van de Soefi dichter Hafez (1320-1390). Dit trio bestaat uit Jodi Gilbert (zang en kleine instrumenten), Tineke de Jong (viool), Albert van Veenendaal (piano), en laat zich inspireren door een grote verscheidenheid aan teksten zoals gedichten van de achttiende-eeuwse dichter Yosa Buson, een roman van F Scott Fitzgerald, een rozencatalogus, krantenkoppen, en gedichten van Jodi Gilbert.
De improvisatiestijl is totaal vrij en levert een groot scala aan kleuren en sferen op, versterkt door de virtuoze vrije zangstijl van Jodi, Tineke’s klassieke achtergrond, en Albert’s vermogen om filmische structuren neer te zetten op de (geprepareerde) vleugel.

De cd is na het concert verkrijgbaar. De prachtige hoes is ontworpen door Edwin van Munster.

Musici
Jodi Gilbert  zang, spoken word en kleine instrumenten
Tineke de Jong viool
Albert van Veenendaal  piano

Recensies
Eyal Haareuveni in Salt Peanuts
“The intimate, subtle interplay of van Veenendaal and de Jong and their immediate rapport brilliantly serves the expressive, theatrical and acrobatic pathos of Gilbert making this meeting into a really rare one.”

Herman te Loo in Jazzflits
“Zangeres Jodi Gilbert neemt je aan de hand van teksten en eigen improvisaties mee in een geheel eigen wereld die mede door de Jong en van Veenendaal treffend wordt verbeeld.”

Ken Vos
“Gilbert declameert en zingt met een precisie en een ritmegevoel die deels aan haar ervaring als danseres en actrice te danken zijn. Albert van Veenendaal, een van de weinige pianisten die het gebruik van hulpmiddelen op de snaren tot een serieuze kunstvorm heeft ontwikkeld, en de klare lijnen van violiste Tineke de Jong versterken en relativeren in telkens een kort tijdsbestek de vocalen. Het is alsof je naar geïmproviseerd theater luistert.”

Bad Alchemy 119 rbd
“Jodi Gilbert transforms the whole material into something like art pop, something quite different from artificially dumbed-down or tirillized art songs. Violin and piano are on the move in a modernist way, with enough know-how and esprit to shake the right thing out of their sleeves, from bittersweet and heartfelt tremolos and shimmery wisps to the finest details, with a thoughtfully applied hand, small hatchings on the pianowire or cross-keys to plonking grips or tonal preperation. Just great.”